΄Ενα καλύτερο ή ένα άλλο σχολείο;

Έχει σημασία αν αυτό που θα θέλαμε λέγεται σχολείο, είναι καλύτερο ή είναι διαφορετικό; Ας πάρουμε τα πράγματα απ΄ την αρχή.

Το ποσοστό ικανοποίησης των παιδιών στα σχολεία ποικίλει. Τα πιο πολλά παιδιά βαριούνται αφόρητα, πλήττουν ή αν έχουν κάποιο ενδιαφέρον συνήθως είναι σε επίπεδο άμιλλας... ότι χειρότερο!

Το παιδί θέλει να παίξει να τρέξει να πιάσει να δημιουργήσει. Δεν είναι δυνατόν παιδιά 8-10 χρονών να κάθονται 5-6 ώρες σε ξύλινα θρανία και να ακούν..ακούν ακούν.. ή να γράφουν. Το ίδιο και παιδιά 13-15 χρονών. Δεν είναι δυνατόν να είναι κλεισμένα σε τσιμεντένια κουτιά, ακίνητα σαν τα ψάρια του ιχθυοτροφείου και να ταΐζονται με μασημένες τροφές από προβληματικούς πολλές φορές ανθρώπους. Δεν μπορεί να αναγκάζονται να μελετάνε πράγματα που δεν τους ενδιαφέρουν ή δεν τους κινούν την περιέργεια.

Για σκέψου...

Δεν μπορώ να διδάξω σε κανέναν τίποτα, μπορώ όμως να τους κάνω να σκεφτούν. ~ Σωκράτης 

Τα παιδιά δεν χρειάζεται να ετοιμαστούν ή να τους υποδειχθεί για να μάθουν για τον κόσμο, Θέλουν και ξέρουν πώς. ~ John Holt

Τα παιδιά μαθαίνουν από τη συμπεριφορά σου και όχι από τα λόγια σου. Δεν θυμούνται τι προσπαθείς να τους διδάξεις αλλά τι είσαι. ~ Jim Henson

Δεν βλέπω την εκπαίδευση στο σπίτι (homeschooling) σαν απάντηση στην ασχήμια των σχολείων. Νομίζω το σπίτι είναι η κατάλληλη βάση για την εξερεύνηση του κόσμου που ονομάζουμε μάθηση ή εκπαίδευση.  Το σπίτι είναι πάντα η καλύτερη βάση ανεξάρτητα πόσο καλά είναι τα σχολεία. ~John Holt

Πολύ από αυτό που αποκαλούμε εκπαίδευση είναι λίγο παραπάνω από μια ακριβή απομόνωση από την πραγματικότητα. ~ Dr Thomas Sowell

Ο τρόπος για να μάθουν τα παιδιά να παίρνουν σωστές αποφάσεις είναι με το να παίρνουν αποφάσεις και όχι με το να ακολουθούν οδηγίες. ~ Alfie Kohn

Σχολείο: Αναγκαίο κακό;

Όπως κατάντησε το σχολείο σίγουρα ναι...

Τα παιδιά έχουν έμφυτη φυσική περιέργεια  και έμφυτα φυσικά χαρίσματα διαφορετικά το ένα από το άλλο. Επίσης το καθένα έχει το δικό του τρόπο και ρυθμό. Μπορεί οι στατιστικές και οι έρευνες να ομαδοποιούν και να κατηγοριοποιούν τις διαδικασίες μάθησης, να δημιουργούν μοντέλα κλπ κι αυτό μπορεί να είναι χρήσιμο στους εκπαιδευτές και στους γονείς, όμως η διαδικασία μάθησης είναι διαφορετική στον καθένα. Το να λέμε οπτικός τύπος ο τάδε ή πρακτικός η δεν εστιάζει γρήγορα και εύκολα δεν αλλάζει τη πρακτική της τάξης ενός σχολείου.

Δεν μπορεί όλα τα παιδιά επειδή έχουν την ίδια ηλικία να είναι στην ίδια τάξη και μάλιστα σε τάξεις 30 ατόμων (...τραγικό). Πολύ καλύτερα θα ήταν να υπάρχουν και μεγάλα παιδιά, να γίνεται διάχυση της γνώσης,  να λειτουργούν συμπληρωματικά ως προς τα μικρότερα και να τα κατευθύνουν. Έτσι αφ' ενός τα μεγάλα έχουν την αίσθηση της ευθύνης αφετέρου οι μικροί αισθάνονται πιο άνετα. Αυτό θα βοηθούσε και αργότερα στη συμπαράσταση και στην αίσθηση μιας μεγαλύτερης αδερφότητας στην κοινωνία.

Αθηναϊκή Περιπατητική

Paul Goodman, Compulsory Miseducation (New York, 1964; London, 1971). Μτφρ Θ.Σάρας

Ίσως ένα ακόμα καλύτερο μοντέλο θα ήταν αυτό της Αθηναϊκής παιδαγωγικής περιπατητικής με τους επιμελητές τους στην πόλη· αλλά για αυτό οι δρόμοι και οι εργατικοί τόποι της πόλης πρέπει να γίνουν περισσότερο ασφαλείς και πιο διαθέσιμοι από ό,τι είναι πιθανά. (Η προϋπόθεση για το σχεδιασμό της πόλης είναι το παιδί να είναι ικανό να χρησιμοποιήσει την πόλη, καμιά πόλη δεν είναι διακυβερνήσιμη εάν δεν μεγαλώνει πολίτες που αισθάνονται ότι είναι δική τους) 

Ο σκοπός της βασικής εκπαίδευσης είναι απλός: σε κάθε μικρό παιδί, με τη δική του κινητήρια δύναμη, κεντρίζεται το ενδιαφέρον σε αυτό που ακολουθεί και είναι ικανό, μέσω της παρατήρησης, την αναζήτηση και την πρακτική μίμηση, με σκοπό να πάρει κάτι από αυτό με τους δικούς του όρους. Στην κοινωνία μας αυτό συμβαίνει όμορφα στο σπίτι μέχρι την ηλικία των τεσσάρων, μετά όμως γίνεται απαγορευτικά δύσκολο.

Ελλάδα: Πατώσαμε στη κατάταξη! Ε, και λοιπόν;;;

Σήμερα διάβαζα στον τύπο ότι η χώρα μας πάτωσε πάλι σε εκπαιδευτική....κατάταξη! Τελευταίοι λέει στην Ευρώπη! Δείτε εδώ

Δεν περίμενα κάτι καλύτερο, είμαστε για κλάματα! Αλλά πάλι τι συμβαίνει εκεί που είναι πρώτοι; Είναι το σχολείο τους τόσο καλό; Τρελαίνονται τα παιδιά και ξυπνάνε από τα χαράματα, κάνοντας ουρά έξω απ' το σχολείο για να ανοίξουν οι πόρτες;

Οι φίλοι μας οι Φινλανδοί με το καλύτερο -κατά τας γραφάς- σύστημα τι στο καλό είναι μέσα στην κατάθλιψη και στο πιόμα; Και καλά δημιουργούν καλούς μαθητές, βγαίνουν πρώτοι στα τεστ της Pisa και διακρίνονται περαιτέρω στις βιομηχανίες, στη καινοτομία και δεν ξέρω που..

Αποσχολειοποίηση

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Η αποσχολειοποίηση (unschooling)είναι μία σειρά από εκπαιδευτικές φιλοσοφίες και πρακτικές γύρω από την πρωταρχική πεποίθηση ότι η μόρφωση είναι μεγαλύτερο εγχείρημα από την εκπαίδευση που προσφέρει το σχολείο. Η αποσχολειοποίηση δίνει λίγη έμφαση στο παραδοσιακό σχολικό αναλυτικό πρόγραμμα και ενθαρρύνει τα παιδιά να μαθαίνουν μέσα από τις δικές τους βιωματικές εμπειρίες συμπεριλαμβάνοντας τις δραστηριότητες, το παιχνίδι, τις ευθύνες για τα οικιακά, τα προσωπικά ενδιαφέροντα και περιέργεια, την εργασιακή εμπειρία, τα ταξίδια, τα βιβλία, τα μαθήματα επιλογής, την οικογένεια, τους μέντορες και την κοινωνική αλληλεπίδραση.

Γιατί;

Μτφρ απο http://whyunschool.info/?page=home

Το Unschooling... προσφέρει αμέτρητες ευκαιρίες για τα παιδιά να εξερευνήσουν τον κόσμο χωρίς τα όρια μιας τάξης. Αυτό βοηθά στη διατήρηση της φυσικής αγάπης της μάθησης με την οποία οι άνθρωποι γεννιούνται και μέσα από μια αυτο-κατευθυνόμενη εκπαίδευση, τα παιδιά να αναπτύξουν τις δεξιότητες της δημιουργικότητας, της διαχείρισης του χρόνου, την πρωτοβουλία, την ηγεσία, την ανεξαρτησία, τη συνεργασία και την αυτοπεποίθηση.
 

Στις οικογένειες τείνουν να αναπτυχθούν ισχυρότεροι δεσμοί επειδή όλοι πρέπει να εργαστούν μαζί όλη την ημέρα, κάθε μέρα, για να σχηματίσουν μια σταθερή κοινότητα.  Η αντιπαλότητα και ο ανατγωνισμός μειώνονται δραστικά σε σύγκριση με το σύγχρονο τρόπο που εκπαιδεύονται οι συνομηλίκοι.  

Το Unschooling... δίνει στα παιδιά την ελευθερία να μάθουν με το δικό τους ρυθμό, χωρίς το φόβο της αποδοκιμασίας από τους δασκάλους (δηλαδή κακοί βαθμοί), και ως εκ τούτου, το unschooling τους δίνει την ελευθερία να αναπτύσσονται κοινωνικά, πνευματικά, βιωματικά, ακαδημαϊκά, δημιουργικά, και προσωπικά.