Σχολείο: Αναγκαίο κακό;

Όπως κατάντησε το σχολείο σίγουρα ναι...

Τα παιδιά έχουν έμφυτη φυσική περιέργεια  και έμφυτα φυσικά χαρίσματα διαφορετικά το ένα από το άλλο. Επίσης το καθένα έχει το δικό του τρόπο και ρυθμό. Μπορεί οι στατιστικές και οι έρευνες να ομαδοποιούν και να κατηγοριοποιούν τις διαδικασίες μάθησης, να δημιουργούν μοντέλα κλπ κι αυτό μπορεί να είναι χρήσιμο στους εκπαιδευτές και στους γονείς, όμως η διαδικασία μάθησης είναι διαφορετική στον καθένα. Το να λέμε οπτικός τύπος ο τάδε ή πρακτικός η δεν εστιάζει γρήγορα και εύκολα δεν αλλάζει τη πρακτική της τάξης ενός σχολείου.

Δεν μπορεί όλα τα παιδιά επειδή έχουν την ίδια ηλικία να είναι στην ίδια τάξη και μάλιστα σε τάξεις 30 ατόμων (...τραγικό). Πολύ καλύτερα θα ήταν να υπάρχουν και μεγάλα παιδιά, να γίνεται διάχυση της γνώσης,  να λειτουργούν συμπληρωματικά ως προς τα μικρότερα και να τα κατευθύνουν. Έτσι αφ' ενός τα μεγάλα έχουν την αίσθηση της ευθύνης αφετέρου οι μικροί αισθάνονται πιο άνετα. Αυτό θα βοηθούσε και αργότερα στη συμπαράσταση και στην αίσθηση μιας μεγαλύτερης αδερφότητας στην κοινωνία.

Αθηναϊκή Περιπατητική

Paul Goodman, Compulsory Miseducation (New York, 1964; London, 1971). Μτφρ Θ.Σάρας

Ίσως ένα ακόμα καλύτερο μοντέλο θα ήταν αυτό της Αθηναϊκής παιδαγωγικής περιπατητικής με τους επιμελητές τους στην πόλη· αλλά για αυτό οι δρόμοι και οι εργατικοί τόποι της πόλης πρέπει να γίνουν περισσότερο ασφαλείς και πιο διαθέσιμοι από ό,τι είναι πιθανά. (Η προϋπόθεση για το σχεδιασμό της πόλης είναι το παιδί να είναι ικανό να χρησιμοποιήσει την πόλη, καμιά πόλη δεν είναι διακυβερνήσιμη εάν δεν μεγαλώνει πολίτες που αισθάνονται ότι είναι δική τους) 

Ο σκοπός της βασικής εκπαίδευσης είναι απλός: σε κάθε μικρό παιδί, με τη δική του κινητήρια δύναμη, κεντρίζεται το ενδιαφέρον σε αυτό που ακολουθεί και είναι ικανό, μέσω της παρατήρησης, την αναζήτηση και την πρακτική μίμηση, με σκοπό να πάρει κάτι από αυτό με τους δικούς του όρους. Στην κοινωνία μας αυτό συμβαίνει όμορφα στο σπίτι μέχρι την ηλικία των τεσσάρων, μετά όμως γίνεται απαγορευτικά δύσκολο.

Ελλάδα: Πατώσαμε στη κατάταξη! Ε, και λοιπόν;;;

Σήμερα διάβαζα στον τύπο ότι η χώρα μας πάτωσε πάλι σε εκπαιδευτική....κατάταξη! Τελευταίοι λέει στην Ευρώπη! Δείτε εδώ

Δεν περίμενα κάτι καλύτερο, είμαστε για κλάματα! Αλλά πάλι τι συμβαίνει εκεί που είναι πρώτοι; Είναι το σχολείο τους τόσο καλό; Τρελαίνονται τα παιδιά και ξυπνάνε από τα χαράματα, κάνοντας ουρά έξω απ' το σχολείο για να ανοίξουν οι πόρτες;

Οι φίλοι μας οι Φινλανδοί με το καλύτερο -κατά τας γραφάς- σύστημα τι στο καλό είναι μέσα στην κατάθλιψη και στο πιόμα; Και καλά δημιουργούν καλούς μαθητές, βγαίνουν πρώτοι στα τεστ της Pisa και διακρίνονται περαιτέρω στις βιομηχανίες, στη καινοτομία και δεν ξέρω που..