΄Ενα καλύτερο ή ένα άλλο σχολείο;

Έχει σημασία αν αυτό που θα θέλαμε λέγεται σχολείο, είναι καλύτερο ή είναι διαφορετικό; Ας πάρουμε τα πράγματα απ΄ την αρχή.

Το ποσοστό ικανοποίησης των παιδιών στα σχολεία ποικίλει. Τα πιο πολλά παιδιά βαριούνται αφόρητα, πλήττουν ή αν έχουν κάποιο ενδιαφέρον συνήθως είναι σε επίπεδο άμιλλας... ότι χειρότερο!

Το παιδί θέλει να παίξει να τρέξει να πιάσει να δημιουργήσει. Δεν είναι δυνατόν παιδιά 8-10 χρονών να κάθονται 5-6 ώρες σε ξύλινα θρανία και να ακούν..ακούν ακούν.. ή να γράφουν. Το ίδιο και παιδιά 13-15 χρονών. Δεν είναι δυνατόν να είναι κλεισμένα σε τσιμεντένια κουτιά, ακίνητα σαν τα ψάρια του ιχθυοτροφείου και να ταΐζονται με μασημένες τροφές από προβληματικούς πολλές φορές ανθρώπους. Δεν μπορεί να αναγκάζονται να μελετάνε πράγματα που δεν τους ενδιαφέρουν ή δεν τους κινούν την περιέργεια.

Το ισοπεδωτικό παγκόσμιο εκπαιδευτικό σύστημα εξαναγκάζει τα παιδιά μέσω των γονιών να αποδεχτούν ότι έτσι είναι τα πράγματα δλδ αναγκαίο κακό που όταν θα τελειώσουν θα έχουν ωραίες γλυκές αναμνήσεις. Φυσικό είναι... και οι φυλακισμένοι κάνουν πλάκα στη φυλακή και τελειώνοντας έχουν πολλές καλές αναμνήσεις και πολλοί απ' αυτούς δεν μπορούν καν να ζήσουν έξω (ιδρυματισμός). Το ίδιο και οι φαντάροι. Όσο και να πήξαμε θυμόμαστε και τις...πλάκες και τις καλές στιγμές. Ήμαρτον!

Δεν γίνεται αλλιώς. γιατί το παιδί δεν δοκίμασε κάτι άλλο οπότε βολεύεται με αυτό που του δίνουμε θέλοντας και μη.

Πολλοί γονείς λοιπόν στην Αμερική κυρίως αμφισβητώντας αυτόν τον καθιερωμένο οδοστρωτήρα αποφασίζουν να μην στείλουν τα παιδιά σχολείο. Η επιλογή αυτή είναι πολύ δύσκολη καθότι απαιτεί μεγάλες θυσίες - αν το δει κάποιος έτσι - ή πολύ γενναία σε ένα κόσμο που βαδίζει σε μια κατεύθυνση. Απαιτεί όλο τον χρόνο των γονιών- που δεν έχουν όλοι την πολυτέλεια αυτή, αν δουλεύουν πχ 2 γονείς που θα πάει το παιδί όλη μέρα, θα βλέπει τηλεόραση; ποιος το προσέχει κλπ- και απαιτεί ενέργεια, δημιουργικότητα, έρευνα και ένα σωρό άλλα πράγματα.

Απ' την άλλη το παιδί έχει πολλές απαιτήσεις, πολλές ερωτήσεις, πολλές αμφιβολίες, αρκετή ανασφάλεια ανάλογα με την ηλικία και μπορεί να αισθανθεί και περιθωριοποιημένο ειδικά στην ελληνική συντηρητική κοινωνία.

Μιας και πειράματα εδώ δύσκολα γίνονται και τα πειραματικά σχολεία είναι πειραματικά κατ' ευφημισμόν  απαιτεί τόλμη και φαντασία από όλες τις πλευρές για να πάμε παραπέρα. Έχοντας υπόψη ότι κανείς δεν είναι αυθεντία και οι κοινωνίες συχνά οπισθοδρόμησαν, συν την παράμετρο ότι κανείς δεν ξέρει ποιο πραγματικά είναι το απόλυτο ζητούμενο - αφού εξελισσόμαστε ταχύτατα σε ένα κόσμο που μεταβάλλεται ολοένα και πιο γρήγορα πλέον - πρέπει να αναζητήσουμε την αλήθεια στον άνθρωπο και όχι στο πλαίσιο των τεχνολογικών εξελίξεων.

Τι σημαίνει αυτό; Η εκπαίδευση που παρέχεται ακολουθεί τις κατά καιρούς θεωρίες και μοντέλα των θεωρητικών. Piaget, Vygosky και ένα σωρό άλλες απόψεις που μπορεί να είναι αλλού σωστές αλλού λάθος όμως δεν μπορεί να είναι καθολικές αφού κάθε παιδί είναι ιδιαίτερο. Και το πρόβλημα πέραν των όσων αναφέρθηκαν πιο πάνω είναι ακόμα μεγαλύτερο. Η τάξη ισοπεδώνει τα παιδιά ή τα κατατάσσει γρήγορα..καλοί, μέτριοι, κακοί...τρίχες κατσαρές δηλαδή! Υπέροχες ψυχές που δεν τα καταφέρνουν κάπου είναι αυτόματα κακοί ή το καλύτερο..μέτριοι! Οικτρό σύστημα!

Αξιολόγηση σου λέει! Τι αξιολόγηση βρε καραγκιόζηδες; Αξιολόγηση μικρών παιδιών; Αίσχος!

Μια κοινωνία που σέβεται τον εαυτό της και αγαπά τα παιδιά της (τα αγαπάει άραγε αφού οι πατεράδες τους στα κοινοβούλια ψηφίζουν πολέμους;;;), τέλος πάντων θα φρόντιζε αρχικά να στρέψει τους γονείς στην ύπαιθρο. Θα έδινε ένα σωρό αναπτυξιακούς νόμους να φύγει ο κόσμος από το άστυ στα χωριά, στη φύση, ιδιαίτερα τώρα στη χώρα μας που 5 εκατομμύρια ποντικοί έχουν στριμωχτεί άνεργοι στα υπόγεια της πρωτεύουσας. Θα έδινε χίλιους λόγους να πάνε στα νησιά να βλέπουν τα παιδιά τους θάλασσα και φύση. Να πάνε σε σχολεία τουλάχιστον που έχουν χορτάρι, χώρους, θέα.

Και λοιπόν; Χώρες πχ στη Σκανδιναβία γεμάτες πράσινο ή στην Αφρική σε τεράστιες αλάνες έχουν καλά σχολεία; Όχι βέβαια! Δεν αρκεί αυτό. Το σχολείο ή όπως θέλει ο καθένας ας ορίσει αυτόν τον τόπο συνεύρεσης των παιδιών είναι ανοιχτός όλη μέρα. Είναι χώρος εργαστήριο, παιχνίδι, θέατρο, διαλέξεις. Και βέβαια τα μικρά παιδιά μαθαίνουν να γράφουν και να διαβάζουν, μαθαίνουν βασικά πράγματα γεωμετρία, μαθηματικά, φυσική, ζωγραφική, μουσική, κατασκευές.  Ότι αρέσει στον καθένα. Με τον ρυθμό που θέλει. Υπάρχουν αρκετοί δάσκαλοι. Ας μάθει το παιδί τα βασικά. Μετά ότι του αρέσει.  Σίγουρα θα του αρέσει κάτι. Σίγουρα σιγά σιγά θα δημιουργήσει το προφίλ του. Ας μην τα ξέρει όλα και τίποτα. Ας ξέρει λίγα και καλά. Όσα θέλει. Δεν μπορεί να παιδιά να μαθαίνουν όλα τα ίδια πράματα, στην ίδια ποσότητα και ποιότητα (αν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτές τις λέξεις)

Οταν ενηλικιωθεί και θέλει να εμβαθύνει θα του τα μάθουν καλά οι πανεπιστημιακοί. Άλλο χάλι εκεί πάλι! Δεν μαθαίνει κάποιος μια επιστήμη αλλά πασχίζει σε 60-70 μαθήματα γιατί πρέπει να βολευτεί πολύ κόσμος και να έχει αντικείμενα να διδάξει! αλλά για τα "ανώτατα" θα μεταφράσω ένα ενδιαφέρον άρθρο  σύντομα.

Τώρα το σχολείο αυτό είναι μια ουτοπία... ειδικά στις πόλεις. Ομως κάπως πρέπει να ξεκινήσει. Υπάρχουν τόσοι πολλοί νέοι με σπουδές όραμα και μεράκι και εξίσου τόσοι άλλοι έμπειροι παιδαγωγοί - που εργάζονται σε θέσεις κλειδιά και αναλώνονται στα τετριμένα ..curriculums - που μου φαίνεται αδιανόητο να μην μπορούν να καταθέσουν μια νέα παιδαγωγική προσέγγιση. Οχι απλά καλύτερη απ την σημερινή ψυχοπάθεια αλλά μια ριζοσπαστική ... ας την πουν πάλι πειραματική... καινούργιας μορφής  "σχολική" ζωή.

Ποιοί γονείς θα στείλουν το παιδί τους σε ένα τέτοιο νέο σχολείο; Στην αρχή λίγοι σε λίγο καιρό όμως πολλοί.  Και μετά;... Γυμνάσιο ..Λύκειο.. 

Εχουμε καιρό να συζητήσουμε πολλά απο αυτά....