Έχει σημασία αν αυτό που θα θέλαμε λέγεται σχολείο, είναι καλύτερο ή είναι διαφορετικό; Ας πάρουμε τα πράγματα απ΄ την αρχή.
Το ποσοστό ικανοποίησης των παιδιών στα σχολεία ποικίλει. Τα πιο πολλά παιδιά βαριούνται αφόρητα, πλήττουν ή αν έχουν κάποιο ενδιαφέρον συνήθως είναι σε επίπεδο άμιλλας... ότι χειρότερο!
Το παιδί θέλει να παίξει να τρέξει να πιάσει να δημιουργήσει. Δεν είναι δυνατόν παιδιά 8-10 χρονών να κάθονται 5-6 ώρες σε ξύλινα θρανία και να ακούν..ακούν ακούν.. ή να γράφουν. Το ίδιο και παιδιά 13-15 χρονών. Δεν είναι δυνατόν να είναι κλεισμένα σε τσιμεντένια κουτιά, ακίνητα σαν τα ψάρια του ιχθυοτροφείου και να ταΐζονται με μασημένες τροφές από προβληματικούς πολλές φορές ανθρώπους. Δεν μπορεί να αναγκάζονται να μελετάνε πράγματα που δεν τους ενδιαφέρουν ή δεν τους κινούν την περιέργεια.