Σχολείο: Αναγκαίο κακό;

Όπως κατάντησε το σχολείο σίγουρα ναι...

Τα παιδιά έχουν έμφυτη φυσική περιέργεια  και έμφυτα φυσικά χαρίσματα διαφορετικά το ένα από το άλλο. Επίσης το καθένα έχει το δικό του τρόπο και ρυθμό. Μπορεί οι στατιστικές και οι έρευνες να ομαδοποιούν και να κατηγοριοποιούν τις διαδικασίες μάθησης, να δημιουργούν μοντέλα κλπ κι αυτό μπορεί να είναι χρήσιμο στους εκπαιδευτές και στους γονείς, όμως η διαδικασία μάθησης είναι διαφορετική στον καθένα. Το να λέμε οπτικός τύπος ο τάδε ή πρακτικός η δεν εστιάζει γρήγορα και εύκολα δεν αλλάζει τη πρακτική της τάξης ενός σχολείου.

Δεν μπορεί όλα τα παιδιά επειδή έχουν την ίδια ηλικία να είναι στην ίδια τάξη και μάλιστα σε τάξεις 30 ατόμων (...τραγικό). Πολύ καλύτερα θα ήταν να υπάρχουν και μεγάλα παιδιά, να γίνεται διάχυση της γνώσης,  να λειτουργούν συμπληρωματικά ως προς τα μικρότερα και να τα κατευθύνουν. Έτσι αφ' ενός τα μεγάλα έχουν την αίσθηση της ευθύνης αφετέρου οι μικροί αισθάνονται πιο άνετα. Αυτό θα βοηθούσε και αργότερα στη συμπαράσταση και στην αίσθηση μιας μεγαλύτερης αδερφότητας στην κοινωνία.

Ξεκινώντας από μικρές ηλικίες τα σημερινά σχολεία στρεσάρουν απίστευτα τα παιδιά. Πέραν της σωματικής καταπόνησης (κάθονται σε άβολα θρανία για ώρες, δεν κινούνται πολύ αν και έχουν τόση ενέργεια, δεν παίζουν και γυμνάζονται αρκετά, κουβαλάν απίστευτα βαριές τσάντες) υπάρχει μεγάλος ψυχικός  και διανοητικός φόρτος. Το άθλιο συνήθως περιβάλλον-φυλακή τσιμεντένιο κτίριο, με άθλια δωμάτια αίθουσες στο πλείστο των περιπτώσεων μόνο αρνητικά μπορεί να λειτουργήσει. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν σε λίγο χρόνο ατέλειωτα πράγματα, συνήθως άχρηστα που σύντομα θα ξεχάσουν. Πρέπει να κάνουν  πολλές εργασίες, να θυμούνται έννοιες, ονόματα, αριθμούς που πέρα της αμφισβητούμενης αξίας τους ( είναι αυτό γνώση;;;) συγκρούεται το θέλω με το πρέπει. ΔΕΝ μπορεί σε όλα τα παιδιά να αρέσει η ιστορία ή τα θρησκευτικά (ειδικά όταν το σπίτι είναι πλέον άθεο καλώς η κακώς), τα μαθηματικά κλπ. Πρέπει άραγε να μάθει όλη την ιστορία της ανθρωπότητας από μικρό; Με τόσες λεπτομέρειες; Αλλά και αργότερα στο γυμνάσιο όλα αυτά τα αντικείμενα; 30 και βάλε ώρες τη βδομάδα στο θρανίο; Είναι δυνατόν; Πρόσθεσε και το άλλο υπνωτικό την τηλεόραση και τότε μπορούμε να χαμογελάμε ευτυχείς για την αγάπη προς τα παιδιά μας. (Το 2ο είναι βέβαια ..προαιρετικό!!)

Παλιότερα με την απειλή και το φόβο τα παιδιά κρατιόντουσαν ήσυχα με νύχια και  δόντια.  Μερικά μάλιστα θεωρούνταν στάσιμα!!! Ευτυχώς άλλαξε αυτό αλλά πλέον τα αθώα θηριάκια δεν κρατιούνται. Δάσκαλοι και γονείς ωρύονται, ουρλιάζουν να επιβάλουν την τάξη να τα συνεφέρουν, πασχίζουν να τα απασχολούν.

Ποιος εγγυάται την αυθεντία του δάσκαλου. Στην Ελλάδα κανένας! Κάποια σχολή που τελείωσε; Με ποια μέτρα και ποια σταθμά κάποιος μπορεί κάποιος να κριθεί κατάλληλος για μια τόσο σοβαρή δουλειά ώστε να του εμπιστεύονται αθώες ψυχές.

Στο δια ταύτα ποιο είναι τελικά το αποτέλεσμα της υπέροχης εκπαίδευσης μας; Η σύγχρονη εκπαίδευση άλλαξε τον άνθρωπο προς το καλύτερο; Πέρα από την αμφισβητούμενη γνώση που προσφέρουμε άλλαξε κάτι στις κοινωνίες; Μήπως το αντίθετο; Το ότι παράγουμε επιστήμονες με το κιλό και τεχνοκράτες,  επιχειρηματίες δεινούς και.. και...και...ο κόσμος έγινε καλύτερος; Πιο πολλοί και βίαιοι αναίτιοι πόλεμοι, χειρότερη πείνα συγκριτικά με την τεράστια παραγωγή στη σύγχρονη κοινωνία. Απίστευτα συμφέροντα ανθρώπων εκπαιδευμένων από την... σύγχρονη εκπαίδευση...Και μόνο το τελευταίο αρκεί να καταρρίψει τον μύθο του σχολείου. Ναι βέβαια φταίνε και οι γονείς και η "κοινωνία είναι το μεγαλύτερο σχολείο όπως λέει η λαϊκή ρήση αλλά το σχολείο ΣΧΟΛΕΙΟ;

Στη βάση αυτών των λίγων που σκιαγραφήθηκαν πριν γίνεται εύκολα κατανοητό πως το σχολείο στη σημερινή μορφή είναι κακό. Και είναι αναγκαίο κακό αφού δεν ξέρει καμμιά πολιτική τι να κάνει τόσες ώρες τα παιδιά εργαζόμενων η και μη. Πρέπει αναγκαία να υπάρχει κρατική παιδεία και η ιδιωτική να συμβαδίζει με τα προγράμματα σπουδών της κρατικής. Δεν ξέρει πως να τα απασχολήσει (πιστεύω εγώ αφελώς) αν και ίσως ξέρει πολύ καλά τι θέλει να δημιουργήσει και να περιμένει απο αυτά δυστυχώς.

Το τι και προς τα που πρέπει να πάει το σχολείο είναι άλλη κουβέντα.